High-definition video is hot! Maar hoe verstuur je op een zo efficiënt mogelijk manier de hoge resolutie beelden en het bijbehorende surround geluid van het ene naar het andere apparaat? En hoe zorgt men ervoor dat de HD beelden niet zomaar gekopieerd worden? Welkom in de wereld van HDMI en HDCP…

In Amerika is HDTV al jaren een hit. Waar wij nogsteeds kijken naar TV-beelden met een standaard resolutie van maximaal 720 bij 576 pixels, ontvangt men aan de andere kant van de wereld de nieuwste films en series in een resolutie van niet minder dan 1920 bij 1080 pixels, uiteraard met bijbehorend digitaal surround geluid. Inmiddels zijn verschillende fabrikanten druk in de weer met de opvolgers van de DVD-schijf, waarbij HD-video ook de belangrijkste troef is. Helaas is er op het moment van spreken in Europa nog maar weinig HD-content te bemachtigen. Maar iedereen die wel eens een hoge resolutie video op een daarvoor geschikt scherm heeft gezien, is het er over eens: HD is de toekomst en we kunnen niet wachten tot ook hier de eerste TV-stations overschakelen naar de nieuwe standaard.

HDMI: De aansluiting van de toekomst.

Met de komst van HD zijn de bestaande audio- en videoaansluitingen zoals we die kennen van consumenten elektronica, maar ook PC’s eigenlijk niet meer toereikend. Antieke analoge aansluitingen zoals composiet of S-Video zijn beperkt tot de standaard PAL en NTSC resolutie en zijn niet eens in staat om al het bestaande (kleur) detail volledig over te brengen. Maar ook verschillende digitale aansluitingen zijn inmiddels al achterhaald. Neem de bekende SPDIF digitale audio verbinding: via deze interface is het mogelijk om óf tweekanaal ongecomprimeerd geluid (beperkt tot 16-bit / 48 kHz) óf gecomprimeerd surround geluid (Dolby Digital of DTS) te versturen. Eenvoudig ongecomprimeerd surround geluid in hoge definitie (24 bit / 192 kHz) versturen is er met de huidige generatie aansluitingen niet bij. Daar komt nog eens bij dat het met al die losse audio- en videoaansluitingen al snel één grote kabelellende wordt rondom je apparatuur. Tijd voor wat nieuws!

DVI

Om op dit moment een HDTV bron (bijvoorbeeld een settop box of PC) aan te sluiten op een HD-compatible weergever (bijvoorbeeld een monitor, LCD-TV of beamer) zijn er een aantal mogelijkheden. Vooral populair in Amerika is de zogenaamde component video-uitgang. Deze analoge aansluiting verpakt het beeld in drie signalen en wordt over het algemeen uitgevoerd als drie losse tulpstekkers. Een andere aansluitmogelijkheid is de vertrouwde VGA-connector, welke een analoog RGB-signaal vervoert. Hoewel beide typen aansluitingen op het moment van spreken zeker voldoen, hebben ze een gemeenschappelijk nadeel: de signalen zijn analoog en daardoor zeker niet storingsvrij en multi-interpretabel.

De beste optie is de in 1999 geïntroduceerde DVI aansluiting (Digital Visual Interface) die inmiddels in de PC wereld helemaal is ingeburgerd. De DVI verbinding bevat twee digitale verbindingen van elk vier aderparen met een hoge bandbreedte die het mogelijk maken om digitale beelden zonder kwaliteitsverlies in zeer hoge resolutie te versturen. Een enkele link is al nét voldoende voor een HDTV-resolutie (1920x1080 pixels bij 60 Hz) en door beide links in de DVI-connector te gebruiken, zijn nog veel hogere resoluties of refreshrates mogelijk, zoals QCGA (2048x1536 pixels) of de gigantische resolutie van Apples 30” Cinema HD scherm (2560x1600 pixels). DVI biedt dus ruim voldoende mogelijkheden voor het digitaal transporteren van HD-beelden en niet voor niets is DVI dan ook de basis voor de interface die we in de toekomst op vrijwel alle consumenten elektronica zullen terugvinden…

Links de bekende DVI-plug, rechts de nieuwe HDMI-stekker die duidelijk veel kleiner is.